Radye temel, daha fazla beton ve demir kullandığı için genellikle daha pahalıdır. Zemin taşıma kapasitesi düşükse, yüksek katlı yapı planlanıyorsa veya deprem bölgesindeyse radye temel önerilir. Mütemadi temel genellikle 2-3 katlı yapılar için yeterlidir, ancak zemin etüdü bu konuda belirleyici olur. Zemin etüdü sonucunda proje aşamasında temel tipi belirlenir. Ancak radye temel her arsa ve her proje için ekonomik açıdan gerekli olmayabilir.

Perde duvar ile kolon arasındaki boyutsal fark, esas olarak üstlendikleri görevden kaynaklanır. Perde duvarlar deprem ve rüzgâr gibi yatay yükleri karşılamak için tasarlanır; bu nedenle planda uzun ve geniş, ancak kalınlık bakımından ince elemanlardır. Genellikle 20–40 cm civarında bir kalınlığa sahip olup metrelerce uzanarak bir panel gibi davranırlar ve yapıya yatay doğrultuda rijitlik kazandırırlar. Kolonlar ise ağırlıklı olarak düşey yükleri taşır ve bu yüzden daha kompakt kesitlere sahiptir; örneğin 30×30 cm gibi boyutlarda olabilirler (minimum), ancak katlar boyunca yükselerek uzun ve ince bir çubuk eleman gibi çalışırlar. Kısacası perde duvarlar yatay yükler için geniş ve ince yüzeyler oluştururken, kolonlar düşey yükler için küçük kesitli ama yüksek taşıyıcı elemanlar olarak farklı boyutsal oranlara sahiptir.

Beton kürlenmesi, döküm ve yüzey işlemleri tamamlandıktan sonra betonun yeterli nem ve sıcaklıkta tutulması sürecidir. Amaç, çimento hidratasyonunun devam etmesini sağlayarak betonun mukavemet ve dayanıklılığını artırmaktır. Kür yapılmazsa beton daha zayıf olur, çatlama riski artar ve dış etkilere karşı daha dayanıksız hale gelir. Kürlemenin temel faydaları; dayanım kazanımını artırmak, geçirimsizliği ve dayanıklılığı iyileştirmek, yüzey kalitesini korumak ve büzülme çatlaklarını azaltmaktır. Ayrıca özellikle büyük dökümlerde sıcaklık kontrolü sağlayarak termal çatlakları önlemeye yardımcı olur. Kürleme; yüzeyi sürekli ıslak tutarak (su ile kür), plastik örtü veya kimyasal kür bileşikleriyle nemi hapsederek ya da bazı durumlarda buhar/ısı uygulayarak yapılabilir. Amaç, betonun su kaybetmesini önlemektir. Genel olarak betonun en az 7 gün, tercihen 14 gün ve üzeri kürlenmesi önerilir. Sıcak havada daha dikkatli nem koruması gerekirken, soğuk havada betonun donmaması için sıcaklık kontrolü önemlidir. Kür işlemi mümkün olan en erken zamanda başlatılmalı ve proje şartnamelerine uygun şekilde uygulanmalıdır.

Donatı pas payı, betonarme elemanlarda donatı çubuklarının beton yüzeyine olan minimum mesafeyi ifade eder ve yapının uzun ömürlü olması açısından kritik bir rol oynar. Bu mesafe, donatıların dış ortamdan gelebilecek nem, su ve kimyasal etkilere karşı korunmasını sağlayarak korozyon riskini azaltır. Aynı zamanda yangın durumunda yüksek sıcaklığın doğrudan donatıya ulaşmasını geciktirerek yapının yangına karşı dayanımını artırır. Pas payı, yapının bulunduğu çevre koşullarına (örneğin deniz kenarı gibi agresif ortamlar), elemanın konumuna ve donatı çapına bağlı olarak belirlenir. Yeterli pas payı bırakılmadığında donatılar zamanla paslanır, bu da beton içinde genleşmeye, çatlaklara ve dayanım kaybına neden olur; sonuçta yapı güvenliği ciddi şekilde tehlikeye girer. Bu nedenle uygulamada donatıların doğru konumda tutulması için pas payı aparatları kullanılır ve beton dökümü sırasında bu mesafenin korunmasına özen gösterilir. Kısacası donatı pas payı, betonarme yapıların hem dayanıklılığını hem de güvenliğini doğrudan etkileyen temel bir tasarım ve uygulama unsurudur.

Sıva ve duvar çatlakları genellikle malzeme özellikleri, uygulama hataları ve yapısal hareketler nedeniyle oluşur. Alçı sıva gevrek olduğu için kapı-pencere kenarları, kolon-duvar birleşimleri gibi gerilmenin yoğun olduğu yerlerde kolayca çatlayabilir. Çimentolu kaba sıvalarda ise en önemli nedenlerden biri yetersiz kür (sulama) ve yanlış uygulamadır; yeterince nemlendirilmeyen veya hatalı hazırlanan harç zamanla çatlar. Ayrıca aderans eksikliği, kötü işçilik ve olumsuz hava koşulları da sıva çatlaklarına yol açar. Duvar çatlaklarının nedenleri ise daha geniştir. Deprem etkisi, temelde farklı oturmalar ve yapım hataları en yaygın sebeplerdir. Özellikle taşıyıcı olmayan tuğla duvarlarda çatlak görülmesi çoğu zaman normaldir. Ancak temelde dengesiz oturma varsa bu durum daha ciddi hasarlara yol açabilir. Çatlakların tehlikeli olup olmadığını anlamak için öncelikle çatlağın sadece sıvada mı yoksa duvarda da devam edip etmediği kontrol edilmelidir. Sadece sıvada kalan ince çatlaklar genelde önemli değildir. Ancak 1,5 mm’den geniş çatlaklar, yatay veya çapraz çatlaklar ve özellikle kolon-kiriş gibi taşıyıcı elemanlardaki çatlaklar riskli kabul edilir. Derin çatlaklar basit onarımlarla kapatılsa da çoğu durumda kalıcı çözüm için duvarın yenilenmesi veya uzman incelemesi gerekir. Özetle, küçük sıva çatlakları genelde yüzeyseldir; ancak geniş, yönlü veya taşıyıcı elemanlarda görülen çatlaklar mutlaka ciddiye alınmalı ve uzman kontrolü yapılmalıdır.